توسعه تكنولوژی به انسان این اجازه را می‏دهد كه طبیعت خودش را هم دست‌كاری كند و این چیزی است كه پدران علم جدید، مثل بیكن و داروین نسبت به آن‏آگاهی داشتند و از همان زمان طیّ یكی دو قرن اخیر این مسئله را مورد توجّه قرار دادند. در رویكرد علم و تكنولوژی جدید، انسان مثل خاك كوزه‏گری در دستان دانشمندان است و آنها هرگونه دخل و تصرّفی را در طبیعت بشری می‏كنند. این دخل و تصرّف در حوزه گرایش طبیعی انسان به جنس مخالف، به گونه‏ای عمل‏كرده است كه نیاز به جنس مخالف از بین رفته و متعاقب آن، اخلاقیاتی كه مبتنی بر جدایی جنس‏های مذکّر و مؤنّث بوده‏اند، موضوعیت خود را از دست‏داده‏اند؛ زیرا اصولاً زوجيّت معنای سابق خود را ندارد. نتیجه چنین فرایندی هم رفتن به سوی تاریكی و پوچی است.

اهمّیت مسئله ظهور و لزوم آمادگی فكری و عملی منتظران از جمله حقایقی است كه بر هیچ  شیعه منتظری پوشیده نیست و نگاهی گذرا به عملكرد رسانه‌های جهانی در كشورهای غیرمسلمان، بیانگر جدّی گرفتن خطر اعتقاد به منجيّ و تبلیغات وسیع تخریبی در جهت نفی و خرافاتی نشان دادن اعتقاد به منجيّ به طور عام و برنامه‌ریزی گسترده پیرامون مسئله مهدويّت در جهت زدودن حسّ عمیق انتظار و مهدی‌ستیزی، به طور خاص است.

در نهج‌البلاغه جلوه‌هایی از دو اصل امامت و عدالت در گفتار، رفتار، سیره و عمل اهل بیت(ع) نشان داده می‌شود و جریان‌های انحرافی، ساختگی، منافق و بدعت‌گذار، بازشناسی و نقّادی می‌شود. نقش و جایگاه امامت راستین و اهل بیت عصمت و طهارت(ع) در برابر نقشه‌ها و دسیسه‌ها و توطئه‌ها به طور وضوح تبیین می‌گردد و جنود حق، سپاهیان باطل، ائمه نور و منادیان ظلمت معرفی می‌گردد.

نزدیک ساحل «بحر احمر»، در «بندر أیله» عدّه‌ای از دودمان بنی‌اسرائیل در زمان حیات حضرت داوود(ع) زندگی می‌کردند،1 که می‌بایست مسلک پدران و نیاکان خود را تعقیب می‌کردند و روز شنبه را به عبادت پروردگار خویش می‌پرداختند و طبق آیینشان، شکار در روز شنبه را حرام می‌دانستند. علّت حرمت شکار در روز شنبه برای یهود، این بود که حق تعالی به وسیله حضرت موسی(ع) از قوم یهود خواسته بود تا روز جمعه را بزرگ شمرند و در این روز کارهای مادّی و دنیوی را ترک گویند و به امور معنوی و اخروی بپردازند. یهودیان از این امر الهی سربرتافته، جمعه را برای کسب و کار و شنبه را برای تعطیلی برگزیدند؛ آنان شنبه را عظیم‌ترین روزها می‌دانستند.